Σε κάθε καμπάνια με βρικόλακες θα φτάσει η στιγμή που ο παίχτης θα θελήσει να ήταν πιο δυνατός... Σίγουρα υπάρχουν διάφοροι τρόποι να αναπτυχθεί ενας χαρακτήρας σε μια ιστορία, τίποτα όμως δε συγκρίνεται με το άλμα που σου επιτρέπει η Μέγιστη Αμαρτία. Ισχυρότερο αίμα σημαίνει αυξημένο blood pool , περισσότερα αίματα ανα γύρο, τα ξέρετε τελοσπάντων... Πολλοί παίχτες φλερτάρουν με την ιδέα του diablerie , θεωρώντας το σαν μια από τις μεγαλύτερες ανταμοιβές που μπορούν να λάβουν. Είναι όντως έτσι;

Στην πολύχρονη ενασχόληση μου με το Vampire έχω δει πολλά diableries . Πολλοί βρικόλακες έχουν πέσει στα δόντια παιχτών μου, πολλοί περισσότεροι στα δόντια άλλων πρωταγωνιστών των διάφορων ιστοριών. Οι συνέπειες αυτής της πράξης είναι πολλές και μόνιμες. Έχοντας δεί διαφορετικούς τρόπους αντιμετώπισης του diablerie , θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τα συμπεράσματά μου πάνω στο πώς πιστευω οτι πρέπει να παίζεται το diablerie ώστε να βγεί η μέγιστη ατμόσφαιρα.

Όλες οι κοινωνίες βρικολάκων καταδικάζουν το diablerie , θεωρώντας το μέγιστο αδίκημα. Ανεξάρτητα από που κατάγονται ή τι πιστεύουν, όλοι θεωρούν οτι ο έσχατος καννιβαλισμός του diablerie οφέιλει να είναι απαγορευμένος. Ένας diabrerist είναι επικίνδυνος για τους πάντες. Απλά δεν εμπνέει εμπιστοσύνη, οι ισχυροί τον θεωρούν εν δυνάμει κυνηγό, οι πιό αδύναμοι ξέρουν οτι κρύβει βαρειά μυστικά. Δοκιμάστε να εισάγετε έναν χαρακτήρα σε μια ιστορία όπου οι παίχτες να ανακαλύψουν οτι είναι diablerist , και δείτε πως θα του συμπεριφερθούν. Ανάλογη θα είναι η στάση που θα κρατούν όλοι οι υπόλοιποι NPCs της ιστορίας απέναντι σε ένα παίχτη diablerist . Να μην ξεχνάμε άλλωστε πως ο κάθε diablerist κρύβει μέσα του μια τυφλή οργή που περιμένει την ώρα να εκραγεί...

Να σύρεις μια ψυχή στο σώμα σου

Σε αντίθεση με την απλοποιημένοι εικόνα που έχουν στο μυαλό τους οι νέεοι βρικόλακες, το θύμα του diablerie δεν πεθαίνει. Όταν κάψεις ένα βρικόλακα, ξέρεις πως αυτό ήταν, τελείωσε, δε θα χρειαστεί να ανησυχήσεις άλλο. Παίρνοντας την ψυχή του μέσα σου όμως, τα πράγματα αλλάζουν. Τα κομμάτια της ύπαρξης του θύματος θα ενωθούν με το θύτη, δίνοντας του τα όποια πλεονεκτήματα, συνάμα όμως του αφήνουν και μια σειρά από δευτερεύουσες συνέπειες...

Αν οι γενιές και η σχετική δύναμη του θύτη και του θύματος ειναι παρόμοιες, τα πράγματα είναι κάπως ελεγχόμενα. Ο θύτης θα αποκτήσει τις πιό εμφανείς πτυχές της προσωπικότητας του θύματος, θα αλλάξει ο τρόπος που σκέφτεται, ενωνόμενος σε κάποιο βαθμό με τη νέα ζυχή που συγκατοικεί πια στο σώμα του. Αυτό είναι σίγουρα αρνητικό για τον οποιοδήποτε diabolist , κυρίως αν μη τι άλλο για το γεγονός πως πια δεν είναι ο μόνος κυρίαρχος των πράξεών του. Σίγουρα το πνευμα του θύματος που κρατάει μεσα του ο θύτης εχει θρυμματιστεί αρκετα, παρόλ' αυτά όμως, συγκεκριμένες καταστάσεις θα ξυπνάνε απο εδώ και περα νέα, "πρωτόγνωρα" συναισθήματα...

Τα πράγματα περιπλέκονται κατα πολύ αν το θύμα είναι ένας βρικόλακας αρχαίος, δυνατός, με ενα αίμα ισχυρό και μια σιδερένια θέληση. Το να πάρεις μέσα σου μια ψυχή 600 χρόνων είναι κάτι πολύ σοβαρό, ακόμη και αν και το δικό σου πνεύμα έχει ζήσει το ίδο διάστημα. Ενα diablerie σε ενα τέτοιο πλάσμα θα φυλακίσει πολλά κομμάτια της ψυχής του θύματος ακέραια! Όσο ισχυρός και να είναι ο θύτης, θα εγκλωβιστεί αυτόματα σε μια μάχη θέλησης, πάνω στην κυριαρχία του ενός σώματος και πνεύματος που διεκδικούν πλεον δυο ψυχές. Ο θύτης αρχίζει με πλεονέκτημα, έχοντας μόλις κατατροπώσει και εγκλωβίσει το θύμα, αλλά τώρα ξεκινούν τα δύσκολα...

Diablerie μέρα με τη μέρα

Οι πρώτες μέρες μετά το diablerie είναι μέρες ευφορίας. Το θύμα νοιώθει μια εντυπώσιακή ευεξία, που οφείλεται κυρίως στο γεγονός οτι τρέχει στις φλέβες του αίμα βρικόλακα (1). Αν πρόκειται για διαβλεριε σε χαμηλότερη γενιά, τότε το σώμα του επεκετείνει τις δυνάμεις του και γνωρίζει τα καινούρια του όρια. Το μυαλό του είναι σε πλήρη εγρήγορση, αφομοιώνοντας όλες τις νέες εμπειρίες και μνήμες που πλεον κουβαλά.

Την τρίτη ή τέταρτη μέρα πλεον το θύμα αρχίζει να ανασυγκροτείται. Βρίσκεται σε μία ύψιστη φρίκη, ενστικτωδώς περνά στην άμυνα και οχυρώνεται μέσα στο νου του δολοφόνου του. Εκεί κάπου ο diablerist ίσως να συνειδητοποιήσει το νέο συγκάτοικο... Ξεικινάει πλεον μια διαμάχη που θα διαρκέσει καιρό.

Η πιο κρίσιμη περιοδος είναι συνήθως οι πρώτες βδομάδες. Ο θύτης έχει το πλεονέκτημα, και αν αντιμετωπίσει ισχυρά το εχθρικό πνεύμα, μπορεί να καταφέρει να το εξορίσει στα έγκατα του υποσυνείδητου. Σε αυτή την περίοδο το θύμα θα προσπαθεί να κρυφτεί - ο θύτης πρέπει ενεργητικά να τραβήξει έξω το πνεύμα, να το δοκιμάσει και να το νικήσει ώσπου να το τσακίσει. Αν του δώσει χρόνο, τα πράγματα μπορεί να περιπλακούν πολύ.

Όσο διαρκεί αυτή η περίοδος, ο diablerist μοιάζει σα να ζεί στον κόσμο του. Είναι σα να ζει το απόλυτο ξενέρωμα από το ύστατο ναρκωτικό. Μέσα του όμως κανείς δε βλέπει τι γίνεται... Πολλοί diablerists πέφτουν σε torpor εκείνη την περίοδο, ώστε να έχουν όλη τη θέλησή τους διαθέσιμη να κυνηγήσει το αχαλίνωτο πονεμένο πνεύμα που ουρλιάζει στο κεφάλι τους. Εαν ο diablerist τα καταφέρει, ξυπνάει ανανεωμένος, έχοντας επιβιώσει της διαδικασίας.

Στην αντίθετη περίπτωση, το πνεύμα του θύματος κατάφερε να δραπετεύσει με τρόπο που ο δυνάστης του δεν μπορεί να νικήσει. Αρχίζει να μαζεύει δυνάμεις, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να εμφυτεύσει στο μυαλό του θύτη εικόνες, συναισθήματα, φρίκες. Η μάχη πια είναι αργή, εξελίσσεται όσο περναν τα χρόνια. Ο θύτης είναι πια ανίκανος να σταματήσει αυτή την επίδραση, έχει ενσωματωθεί στο είναι του. Το ποιά θα είναι η εξέλιξη, εξαρτάται από τόσους παράγοντες πιά που το αφήνω στην ιστορία σας... Υπάρχουν ιστορίες που μιλάνε για βρικόλακες που αν και έχουν υποστεί diablerie , καταφέρνουν μετά από μάχη αιώνων να κυριαρχήσουν στο σώμα και στο πνεύμα του θύτη!(2)

Χρήση του diablerie σε καμπάνιες

Βλέποντας το θέμα απο άυτή τη γωνία, αποφάσισα να μήν ξαναδώσω τη δυνατότητα ενός diablerie σε παίχτη μου ως ανταμοιβή μιας πλοκής. Δε θα τους ωθήσω να λιμπιστούν το αίμα βρικόλακα. δε θα τους το συστήσει κανένας ευηπόβλητος βρικόλακας. Γενικά, κανείς από τους βρικόλακες στους κόσμους μου δεν θεωρεί το diablerie αποδεκτό, ηθικό ή εύκολο κατόρθωμα. Άλλωστε, το κόστος ενός διαβλεριε έιναι τόσο μεγάλο που συχνά υπερσκελίζει τα όποια οφέλη. Δε λέω πως οι παίχτες δεν θα έχουν τη δυνατότητα να κάνουν diablerie - απλά πως δεν θα τους το προτέινω σαν αφηγητής. Οι παίχτες μου θα γνωρίζουν όλες τις συνέπειες και μπορούν οι ίδιοι να ποφασίσουν αν θέλουν να μπούν σε αυτό το μπλέξιμο.

Όταν ένας παίχτης πάρει την απόφαση να προχωρήσει με το έγκλημα, παίρνει ενα boost στα στατιστικά που σχετίζονται με το θύμα - συνήθως ένα diablerie σε ανώτερης γενιάς συνοδεύεται από δυο-τρεις βουλίτσες abilities , ενώ σε χαμηλότερης γενιάς σίγουρα δίνει και κανα-δυό disciplines . Παράλληλα, ο χαρακτήρας αποκτά αμέσως τουλάχιστον ένα derangement που αλλάζει τα ερεθίσματα που δέχεται από τον έξω κόσμο. Αυτή η παράνοια πρέπει να είναι ιδιαίτερα εμφανής, τουλάχιστον στα πρώτα σεσσιονς, και θα μείνει μαζί με το χαρακτήρα για πάντα. Κατά καιρούς, σε συγκεκριμένες συνθήκες που ήταν πολύ σημαντικές για το θύμα, αυτό μπορεί να ιπερισχύει και να παίρνει προσωρινά τον έλεγχο από τον παίκτη για μια πράξη. Ένας χαρακτήρας που έχει διαπράξει πολλά διαβλεριες είναι κατ΄ανάγκη σχιζοφρενής. Κάθε τόσο, οι διάφορες ψυχές θα ξυπνάνε και θα γεμίζουν με είκόνες το μυαλό του χαρακτήρα... και ας μην ξεχνάμε πως πρόκειται για ψυχές που βρήκαν τον πιό βίαιο θάνατο στα δόντια του χαρακτήρα...

Το να απαλλαγεί κανείς από αυτές τις επιρροές είναι δυνατόν, αλλά δεν είναι καθόλου εύκολο. Ο δρόμος της Golconda είναι ίσως μια λύση. Μια συμφιλίωση με την μέσα ψυχή ίσως να είναι δυνατή αν πρόκειται για συμβατή προσωπικότητα, αν και πάλι θα χρειαστεί τρομερός κόπος και πολύς χρόνος ενδοσκόπησης. Σε κάθε περίπτωση, είναι κάτι εκπληκτικά δύσκολο, και οι παίχτες οφείλουν να καταλάβουν οτι δεν πετυχαίναι συχνά. Μάλλον θα μείνουν για πάντα με τα μόνιμα σημάδια στο μυαλό τους και τις φρικιαστικές μαύρες φλέβες στη αύρα τους... Αν οι παίχτες θέλουν το αρχαίο αίμα μέσα τους, να είναι προετοιμασμένοι για να δεχτούν και τις τρομερές συνέπειες...

Σημειώσεις:

(1) Αν το αίμα του ζώου είναι σαν το νερό και το ανθρώπινο αίμα σαν το κρασί, το αίμα του βρικόλακα κυλάει σα λάβα στις φλέβες, λένε αυτοί που ξέρουν...

(2) Να μη λέμε ονόματα, αλλά οι βρικόλακες αυτής της ιστορίας είναι πολύ high profile vampires . Πάντως, η ιδέα του να είναι ο παίχτης το θύμα ενός diablerie που προσπαθεί να διασωθεί και να κατατροπώσει το σφετεριστή είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα για κάποιο σύντομο, διαφορετικό campaign ...