Από που ν' αρχίσω...

Ερώτηση:"Τι ειν' αυτό;"
Απάντηση: "Πανσέληνος"
Ερώτηση: "Μπα, και πόσο την έχετε;"
Απάντηση: "Οχτώ καταστάρικα" (δεν έλεγα καλύτερα "πενήντα πόντους";)
Παρατήρηση: "Και δεν τα κάνω καλύτερα σουβλάκια;"

Η παραπάνω στιχομυθία είναι απολύτως αληθινή και διαδραματίστηκε κατά την παρουσίαση του τρίτου τεύχους στο Games Fair το χειμώνα του '94. Η παρατήρηση του τροφαντού (Σημ. Γρυπός: Προφανώς λόγω σουβλακίων...) wanabe αναγνώστη ίσως αποτελεί τη διασημότερη και ιστορικότερη ατάκα στην πορεία του περιοδικού. Ναι, είμαστε τόσο τραγικοί. Ο υποφαινόμενος, ως "cool" υπεύθυνος ύλης αυτού του τεύχους - έτσι με βάφτισε ο Γρύψ, ο οποίος μοίραζε τίτλους με την ευκολία διεφθαρμένου Βυζαντινού Αυτοκράτορα εκείνη την εποχή (Σημ. Γρυπός: Πραγματικώς, το Μεγαλείο Μου, εμοίρασε τίτλους...) - εξανέστη απέναντι στην απρόκλητη αυτή επίθεση και τα έψαλε κανονικότατα στον wanabe αναγνώστη ο οποίος κατόπιν έγινε don't wanabe. Η ιστορία όμως έγραψε και έκτοτε σε κάθε δυσκολία αναφερόταν η ρήτρα "δεν τα κάνω καλύτερα σουβλάκια". Περίπου σαν παροιμία.

Τεύχος 3ο Tρακόσα, να τ' αφήσω;

Κατά τα άλλα, το τρίτο τεύχος, που βγήκε για να προλάβει, καταϊδρωμένο ως συνήθως, το Fair του '94 ήταν το καινούργιο μας καμάρι. Παχουλό-παχουλό, και φιλόδοξο όσο ποτέ. Μας μπήκε η ιδέα όταν και καλά ξεψαρώσαμε ότι το τυπογραφείο ήταν must. Με τις μήτρες - λέει - μειώνεται κατά πολύ το κόστος ανά σελίδα. Το πήγαμε λοιπόν στον Καρβουνίδη, όπου Καρβουνίδης εστί τυπογράφος κάτω ακριβώς από το τότε σπίτι μου και μέγας ανταγωνιστής του Σαλπιγγίδη, όπου Σαλπιγγίδης ο ως τώρα φωτοτυπάς μας. Μπλα-μπλα, του λέμε, πεντακόσια αντύτυπα το λιγότερο, μας λέει. Μπουα-χα-χα, του λέμε, τι την πέρασες την Πανσέληνο, σουβλάκια; Στο κάτω-κάτω στο πρώτο τεύχος στο οπισθόφυλλο έχουμε τη λεζάντα "Πανσέληνος Για τους εκλεκτούς". Πεντακόσιοι νοματαίοι παραείναι πολλοί για εκλεκτοί. Οπότε φτάνουμε στο "τρακόσα, να τ' αφήσω΄" και πριν καλά-καλά το καταλάβουμε βρεθήκαμε πάλι με φωτοτυπίες...

Επί της ουσίας όμως φτάνουμε ήδη στα πρώτα σύχρονα δείγματα πανσεληνισμού. Και πρώτ' απ' όλα έχουμε πλέον το πρώτο θεματικό τεύχος με εκτενές - για τα δεδομένα της εποχής -αφιέρωμα στον τρόμο. Aπό τον πρώην Sash και νυν Γρύψ Review στο Ravenloft, Realm of Terror, Forbidden Lore, Castles Forlorn και Ravenloft II. Δηλαδή σχεδόν ό,τι είχε κυκλοφορήσει μέχρι τότε για τον κόσμο με εξαίρεση την original περιπέτεια του '82 - αν και γι' αυτήν υπάρχει μία αναφορά. Το αυτό και για Vampire. O Mistseeker κατέβαζε τα άρθρα σαν να είχε φάει γλιστρίδα: Vampire Sourcebooks, μέρος πρώτο... (-αφήστε με να τα γράψω όλα! - ήρεμα, Τζόε, άσε και κάτι και για το επόμενο τεύχος). Από Book of Nod μέχρι Chicago by Night. To πολύ καλό αλλά άπατο και άκλαφτο Chill από τον - πρώην κι αυτός -Dark Lord of Shurgoth. Και τέλος το CoC. Mε τέτοια άρθρα μεγαλώσαμε τον Λουκούλιο στα γόνατά μας και μας το παίζει τώρα lord of terror.

Aν προσθέσει κανείς και το πολύ ψαγμένο Amber, ένα diceless RPG τόσο ψαγμένο που αμφιβάλω για το αν το θυμάται ακόμα κι ο συντάκτης του, ο Κυριάκος ο Σγάρμπας, νομίζω ότι η Πανσέληνος απ' αυτό το τεύχος άρχισε να προσφέρει στον RPGκοσμο κι όχι μόνο να είναι χαβαλές κι απάνω τούρλα. Μπορεί για διάφορους λόγους τα reviews εκείνης της εποχής να ήταν λιγότερο άρτια από νεότερα, αλλά το σημαντικότερο ήταν ότι γράφητκαν από ανθρώπους που DMάριζαν όλους αυτούς τους κόσμους - με εξαίρεση ίσως το Call of Cthulhu - και όχι με τη λογική "φέρτο εδώ, ρε μαλάκα, να του ρίξω μια ματιά να του πετάξω ένα review να ψαρώσω τα πλήθη". Κι αυτό είναι για μένα το σημαντικότερο.

Ώς προς δε την κατηγορία "διάφορες fumblιές ή botchιές" υπήρξαμε οι ευτυχείς κάτοχοι του πρώτου και μόνου "μυτερού" τεύχους. Σε μία παγκόσμια πρώτη, η Πανσέληνος κυκλοφόρησε με την τεχνική της "βαθμιαίας αύξησης σελίδας" έτσι ώστε το μεσαίο τετράφυλλο να ξεχωρίζει πολύ περισσότερο από το εμπροσθόφυλλο και το οπισθόφυλλο. Άλλα περιοδικά, πιο depasse, συνηθίζουν να κόβουν αυτά τα ακροσέλιδα ωστε να μη δημιουργείται ανομοιομορφία από το δίπλωμα των σελίδων. Θεέ μου, τι banal!... Τσκ - τσκ - τσκ...

Γραφικότητες βαρβάτες υπάρχουν φυσικά και σ' αυτό το τεύχος ουκ ολίγες, τόσες που προσπάθησα να στριμώξω τις καλύτερες εκεί που πραγματικά ανήκουν: στις καραγκιοζιές (TM).

1. Ευχαριστίες στον Coorgan the Slayer
2. Rangerάρα ομαδάρα ε, ε, ε, ομαδάρα
3. Σύντομο εγχειρίδιο παραγεμίσματος σελίδων με πίπες
4. Kilowatt, the electric dragon

Αλχημιστής. Γιατί όχι; Πρωτότυπο για την εποχή του, αν τα πράγματα είχαν έρθει αλλιώς στην απαρχή του role playing θα μπορούσαμε να παίζουμε σήμερα Sword&Alchemy.
Τρόμος. Όλο το αφιέρωμα στον τρόμο είναι, αν μη τι άλλο, ξεστραβωτικότατο και πλέον ιστορικής σημασίας. (βλ. και παραπάνω)

Amber. Σε μια εποχή όπου ο κόσμος μπορούσε μετά δυσκολίας να συλλαβίσει αταβιστικά Nτου εν Ντου (D&D) που έλεγε κι ο Shurgothούλης στο πρώτο τεύχος και ίσως ακόμα Γου Γου (WW) ένα τέτοιο review ήταν ΠΟΛΥ μπροστά. (Που 'σαι, ρε Κυριάκοοοο!!!)

Λέμε...

Σκοτώνουν τα γκρίζα γεράκια όταν γεράσουν (για τη διακοπή της κυκλοφορίας του Greyhawk)

Και εννοούμε...

Aλλά τους τραβάνε ένα resurrection αν δούν ότι τα κωλοπούλια μπορούν να τους εξασφαλίσουν κανά gold piece παραπάνω.

Λέμε...

Gott wurfelt nicht (=ο Θεός δεν παίζει ζάρια), δηλαδή όχι εμείς αλλά ο Άλμπερτ Αϊνστάιν.

Και εννοούμε...

(Eφτάρες) "Θεέ, θα σοβαρευτείς ν' αφήσεις τα θαύματα μπας και παίξουμε καθόλου τάβλι της προκοπής;"

Άγιος Πέτρος

Λέμε...

Οι θέσεις που παρουσιάζονται στα άρθρα δεν εκφράζουν υποχρεωτικά τις απόψεις του fanzine

Και εννοούμε...

Άμα βρίζει και κανέναν ο Κατσάνης στα άρθρα του, εγώ ούτε που τον ξέρω τον κύριο.